©  1999 - 2008

Të drejtat e rezervuara

All rights reserved

 

më trishtuese se tjetri. Atë çka e mendonte atë moment ai njeri i pafat, përbrenda një flluske shkruhej :

..

..

Po në atë mur një vizatim më i vogël paraqiste një djall të vetëm në një pjesë ca të errët, i cili nga flaka e marrë humbte hijen, ndërsa trupi i skuqej. Mendimi i tij shkruhej gjithashtu përbrenda një flluske :

..

.

Në murin nga dera, varur në dy gozhda rrinte një vizatim i madh. Ndanë kokës së një njeriu me sy të ngazëlluar paraqitej një djall i tmerrshëm duke ndenjur në ajër, truri i të cilit përzihej me trurin e tij. Prej një djalli tjetër që i rrinte përballë e ia kalonte pak me madhësi, organet e brendshme dhe muskujt e trupit i zëvendësoheshin me tentakule në formë zorrësh, të cilat zgjeroheshin e zgjateshin duke ia mbuluar kockat.

Përfundi vizatimit, në pjesën e bardhë, shpjegohej :

.

.

.

.

.

.

Në murin ku zinte vend një dritare e vogël me grilë, anës së djathtë të tij, ia nguliti shikimin një pllake të tamponuar prej plastike, që mbante sipri tri susta radhitur vertikalisht. Me aparat në dorë u ngrit të shihte çfarë shkruante në të.

Lexoi :

...

..

.

.

 

.

.

.

.

.

.

Pa menduar gjatë shtypi sustën e parë. Nga altoparlante të fshehura prapa kanapesë së vogël, prapa mobileve e sipri tyre, u dëgjuan zëra djajsh të panumërt. Trupin ia mbuloi një rrëqethje e lehtë, por nuk u duk i frikësuar. Zëra të tillë tashmë i kishin përshkuar nëpër veshë kushedi sa herë.

Sustën e dytë e shtypi tri herë, ku dëgjohej :

« Unë jam Buba. Këtë zë që po dëgjoni, është imi i natyrshëm. Nën presionin e veglave që posedoj për vrasjen e njerëzve-djaj, një të tillë që tmerronte e pakësonte njerëzimin, po e urdhëroj kësisoj : Njeri-djall, thuaj : i dua njerëzit ! »

« Iii dduuuaaa njnjeeerrrëëzziitt ! » — zvarriteshin fjalët me zë djalli duke u pështjellur e tingëlluar si të dilnin prej fundit të një humnereje.

1.