Kush të tha
Kush të tha, se m’humbi vlera
Kush të tha, se s’do t’kem fat
Kush të tha, se m’u mbyll dera
Kush të tha, se jam i ngratë
Kush të tha, se nuk jam mirë
Kush të tha, se qaj me lot
Kush të tha, se jam i nxirë
Kush të tha, se jetoj kot
Kush të tha, se jam harruar
Kush të tha, se vet do t’mbes
Kush të tha, se jam mallkuar
Kush të tha, se shpejt do t’vdes
Unë dhe ti
ishim lindur
unë dhe ti
ti për mua
unë për ty
ndërmjet nesh
vend i bëmë
veç të madhes
DASHURI
Engjëllushë
emrin s'po ta them
se malli sakaq më merr
për një çast dashurie
pastaj mehem
vihem në shkallë lemerie
se Ti më mungon
andaj vetëm ENGJËLLUSHË
po të them -
më duket mjafton!
Ti dhe unë
ti dhe unë
kur shtegun morëm
të dashuruar
n'paanësi
gjurmë t'pashlyeshme
udhërrëfyese
t’shumta lamë
në prapazi
sa lakmi!...
ti dhe unë
kur dhamë të dukej
dashuria rrënjëthellë
për ç'do sy
shihej mirë
se shtat do t'hedhë
për mrekulli
sa lakmi!...
ti dhe unë
e dashuria
ndërmjet nesh
pambarim
ti dhe unë
e ardhmja jonë
plot gëzim
kemi thënë
e prapë po themi
ti dhe unë
e unë dhe ti
- gjurmët tona
padyshim janë harmoni!
sa lakmi!...
E forta rrënjë
në plasën e shkëmbit
në të paktin dhe
e forta rrënjë
vetes vend i bën
aty ku fati e ka sjellë
shtatin lart ta ngrehë
ashtu si i ka hije
dëshirën për jetë
ta shprehë
Te Lisi i Larës
shtëpitë e katundit tim
derën e hyrjes nga lindja e kishin
andej nga Dielli vinte
Lisi i Larës në kodrën e madhe
krenar rrinte
gjallëria e përshkonte përherë
mes lagjeve
qe bërë një pikë takimi
aty ndezeshin zjarre
gjuhej në shenjë me pushkë
luhej gurapesh e pikardhi
bëheshin shporta me thupra-lajthi
binte fyell i çobanit
ndihej çifteli
tash
shtëpive të katundit tim
dyert nuk u dihen nga i patën
përbrenda tyre
mund të hysh ngado
qëmoti u braktisën
andaj
u hakmorën
u vetprishën
por
te Lisi i Larës
ka gjallëri
atje
bijtë që ajo tokë rriti