Histoires

Ditë vere ishte ajo kur unë si blegtor i përkushtuar doja t'i kullosja delet përderisa t'u bëhej barku daulle e t'u dilte mbi kurriz. M'u desh të kaloja kodra të njëpasnjëshme për të arritur në Lugun e Lerthave. Aty, mes pyllit me kaçuba jo shumë të ngritura, në logjet me bari të njomë, kishte kullosa shumë. Kur delet u ngopën mirë e mirë e u vinte krupë, një nga një u futën nën hijen e një molleje të egër. Unë e shpinova një shkurre. Fillova të kundroj me ëndje: ca lëndina të gjera e të preshta, ca lugje të freskëta me qasa të rralla si ato, ca përrenj që fillonin prej disa krojeve të akullta, dhe një tufë delesh duke mrizuar tutje. Të gjitha këto përbënin një gjysmëkornizë stolisëse të fshatit që kisha përballë. Pak më zgjati ajo soditje. Blegërima e një deleje që mezi dëgjohej nga luginat e mëposhtme më shtyri të ngrihesha këmbë. Numërova delet një nga një. Dy tri herë i numërova, mirëpo mangut e kisha një. Grivit - qenit tim - i thashë : « Ti rri këtu dhe ruaje kopenë ! »
Nxitimthi u nisa andej nga vinte zëri i asaj deleje, dhe pas një vrapimi të pandërprerë i rraskapitur arrita t’i afrohem në njëqind metra. Unë vrapo pas saj, ajo ik prej meje ; unë vrapo, ajo vrapo ; dhe ashtu bëmë deri te grigja jote, që ishte goxha larg deleve të mia. U afrova disi i druajtur dhe kërkova që ta nxirrja delen nga tufa që të mrizonte. Ti nuk më mundove fare. E zure vet dhe paksa me mund ma afrove pranë. Bashkë me të fillova një ecje tejet të ngathët. Asaj këmbët thuaja nuk i lëviznin aspak. E tërhoqa ca, por ashtu nuk do të arrija dot as për dy orë tek tufa ime. Pezmi më shtohej. E provova edhe njëherë, edhe dy..., megjithatë kot. Ajo me këmbë të