Dush Gashi

“TOTAL HORROR” - ROMANI I PARË SHQIPTAR I TMERRIT

ÇORAPA E MBATHUR SË PRAPTHI DHE BALLAFAQIMI ME DJAJT

Ndonëse i pari në letërsinë shqipe dhe i pari i shkruar prej këtij autori, romani i Xhemajl Sadriut ka të gjitha vetitë që i përshkruhen këtij lloji në teoritë e letërsisë: në 318 faqet e tij, të cilat pothuaj se lexohen me një frymë, ai të mban në frikë e tmerr, kurse ngjarja është përplot kthesa enigmatike që të bëjnë të mos ndalesh deri në fund...

Shkruan : Dush Gashi

Tashmë sigurisht se nëpër gazeta ditore e keni lexuar lajmin se një kosovar (me qëndrim në Zvicër) ka shkruar romanin e parë shqiptar të tmerrit. Dhe, sigurisht se keni menduar se si i pari i këtij lloji në letërsinë tonë, dhe si i pari i shkruar prej këtij autori, do të jetë një sprovë për të bërë një libër sa për të thënë, e të cilin, me gjithë ato faqe, s’ia vlen koha e humbur për ta lexuar. E kuptuat se dua të them se është mu e kundërta. I botuar gati 210 vjet pas romanit të parë të tmerrit (“Fshehtësitë e Udolfit” të En Radcliffe), e kur ky lloj romani, por edhe letërsia në përgjithësi, pothuaj se e ka humbur luftën me filmin, sidomos në këtë zhanër, romani i Xhemajl Sadriut duket se edhe një herë don të sfidojë “artin e shtatë”. Dhe, mund të them se romani i tij ka të gjitha vetitë që i përshkruhen këtij lloji në teoritë e letërisë: në 318 faqet e tij, të cilat pothuaj se lexohen me një frymë, ai të mban në frikë e tmerr, kurse ngjarja është përplot kthesa enigmatike që të bëjnë të mos ndalesh deri në fund. Kapitujt e parë të tij tashmë edhe janë përkthyer në gjuhën frenge, dhe nuk është fare çudi që ai do të shohë dritën i botuar edhe prej një shtëpie botuese franceze...

QETËSIA SI KONTRAST

Sipas një rregulli të pashkruar të zhanrit horror, edhe romani i Sadriut fillon me një qetësi, e cila nevojitet për kontrast, në mënyrë që ngjarjet që pasojnë, të duken edhe më të frikshme. Adriani, personazhi kryesor, pasi mbrëmjen e mëparshme kishte kremtuar ditëlindjen me shokë, zgjohet i gëzuar se ishte një ditë me diell, sepse i donte ditët me diell, dhe e pranon ftesën e gjyshes për drekë në një restorant afër një liqeni të vogël mes një pylli, ku ai kishte kaluar shumë kohë në fëmijëri. Në të vërtetë, Adriani, edhe këto momente ndjente një ligështi, por ai, e as lexuesi, ende nuk e parandien

Faqja "Artikuj..."

Vazhdon